1^ο γράμμα-κύκλος: το μοιραίο, η αναπόφευκτη συνείδηση της σχέσης με το σύμπαν.

Αγαπητέ ερευνητή,

Η αναπόφευκτη συνείδηση της ύπαρξής σου, γεννά ερωτηματικά στο μυαλό σου... Αυτό είναι κάτι απόλυτα φυσικό... Θέλω λοιπόν να σε παροτρύνω να εξετάσεις σοβαρά τη σχέση σου με το σύμπαν. Θέλω να προσέξεις πολύ καλά το σχέδιο πάνω στο οποίο στηρίζεται το είναι σου. Δεν εννοώ το σύνολο των ουρανίων σωμάτων και το άπειρο διάστημα όπου είναι διασκορπισμένα αυτά... αν και αυτό είναι επίσης θεμιτό. Πιο πολύ εννοώ την οικουμένη, τον κόσμο σαν ένα υπερβατικό γεγονός... Ας πούμε ότι σε παροτρύνω να ρίξεις μια ματιά στην ουσία της οικουμένης στην οποία ανήκεις!

Θα διαπιστώσεις ότι η ύπαρξή σου στον εν λόγω τόπο και χρόνο, ενέχει εν πολλοίς το στοιχείο του μοιραίου, του αναπόφευκτου. Και αυτό γιατί η μοναδικότητά σου μπορεί να ερμηνευτεί μέχρι ενός σημείου με βιολογικά, επιστημονικά ή άλλα κριτήρια. Ένα ανεξιχνίαστο μυστήριο πλανιέται πάνω από την ύπαρξή μας, όταν επιχειρήσουμε να ερμηνεύσουμε τη θέση μας στον κόσμο. Ένα στοιχείο υπερβατικό, που δεν έχει να κάνει με θρησκεία, επιστήμη ή φιλοσοφία. Ξεπερνά τις περιοχές αυτές και εγκαθίσταται σε ένα επίπεδο συνείδησης του βαθύτερου είναι σου, με το σύμπαν.

Λοιπόν, αγαπητέ ερευνητή, αυτή η συνείδηση της σχέσης με το σύμπαν είναι αναπόφευκτη και μοιραία, αφού δουλεύεις με αυτό που δεν γνωρίζεις και ετοιμάζεις το καινούργιο. Από το πιο απλό μέχρι το πιο σύνθετο, έχεις σαν οδηγό αυτή τη συνείδηση. Άλλωστε πως θα μπορούσε να είναι διαφορετικά... Η αντίληψη του έξω κόσμου σε σχέση με το εγώ, είναι αναπόφευκτη και μοιραία. Πως αλλιώς θα μπορούσες να αναγνωρίσεις το άγνωστο και να ετοιμάσεις το καινούργιο αν δεν αναγνωρίσεις πρώτα το γνωστό;

:-)

Christos